Przyjazny blog księdza Karola

Przez cały dzień Jezus nauczał w przypowieściach. Gdy zapadł wieczór owego dnia, rzekł do uczniów: „Przeprawmy się na drugą stronę”. Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
Naraz zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź się już napełniała. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: „Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?” On wstał, rozkazał wichrowi i rzekł do jeziora: „Milcz, ucisz się”. Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich: „Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże wam brak wiary?” Oni zlękli się bardzo i mówili jeden do drugiego: „Kim właściwie On jest, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?”

Gdy wspominany dziś św. Tomasz z Akwinu (ok. 1225-1274), filozof i teolog, w niezwykłym stopniu otworzył się on na słowo Boskiego Siewcy. Ten stokrotny owoc, który możemy podziwiać w jego teologii, filozofii i poezji uświadamia nam, jak cudownych dzieł może dokonać Bóg w słabej ludzkiej naturze. Św. Tomasz był świętym, który potrafił odnaleźć nasiona prawdy tam gdzie inni nawet nie zamierzali ich szukać…

Jezus mówił do tłumów:
„Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo”.
Mówił jeszcze: „Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu”.
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją zrozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Dożynki w każdej parafii są znakiem, że rolnik wie, że to boska moc daje wzrost, a nie tylko jego zabiegi. I za udane plony należy podziękować Bogu, który pozwolił wyrosnąć ziarnom.

Dziś Chrystus odwołuje się do tej symboliki znanej każdemu uprawiającemu rolę. Z bardzo małego ziarna, jakim jest ziarno gorczycy wyrasta duży krzew, liczący nieraz kilka metrów. Co roku ptaki znajdują w nim schronienie.

Królestwo Boże też rozpoczyna się niepozornie. Oto widzą tutaj Jezusa głoszącego Ewangelię, tymczasem ziarno Królestwa jest już zasiane. Nim objawi się w pełni chwała Chrystusa nie możemy ulegać zniecierpliwieniu czy zniechęceniu.

To Bóg czuwa nad wzrostem Królestwa Bożego. Jak nieuchronnie i tajemniczo krzew gorczycy wyrasta z małego ziarna, tak On sprawi, że z ziarna Dobrej Nowiny będzie można zebrać obfity plon.

****
Przepraszam za opóźnienia. Od jakiegoś czasu nie działa automatyczna publikacja z której wcześniej korzystałem, tak że post zjawiał się zawsze o 6:10.

Nadeszła Matka Jezusa i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać. Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: „Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie”.
Odpowiedział im: „Któż jest moją matką i którzy są braćmi?” I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: „Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką”.

Gdy poprzednia interwencja nie przynosi rezultatu, sama Matka Jezusa próbuje wywrzeć wpływ, by uchronić Go przed niebezpieczeństwem.

Ale przecież proroctwa muszą się spełnić. Mesjasz ma odkupić świat.

Podejmując różne życiowe wybory trzeba mieć świadomość, że czasem powiedzieć „tak” Bogu będzie znaczyło niezrozumienie albo konflikt z tymi, których uważaliśmy za bliskich – choćby wspominając postacie świętych, św. Franciszka w sporze z bogatymi rodzicami.
Oby jak najrzadziej takie historie dotyczyły nas, ale trzeba umieć i wtedy właściwie wybrać.

Uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili o Jezusie: „Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy”.
Wtedy Jezus przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: „Jak może szatan wyrzucać szatana? Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać. Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie może się ostać, lecz koniec z nim. Nie, nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i wtedy dom jego ograbi.
Zaprawdę powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego”. Mówili bowiem: „Ma ducha nieczystego”.

Belzebub to imię księcia złych duchów, pierwotnie imię fenickiego bóstwa. Szatan to przeciwnik Boga i wszystkiego, co Boże. Jezus usuwa demony mocą Ducha Świętego, a to znaczy, że jest Mesjaszem, że królestwo Boże odnosi zwycięstwo na szatanem, belzebubem, demonami, królestwem ciemności.

Jezus przynosi zbawienie, potwierdzone licznymi cudownymi wydarzeniami, tymczasem napotyka grzech odrzucenia. Odrzucenie dowodów jest bluźnierstwem. Bluźnierstwo to przekleństwo, znieważanie, obelga. To uporczywe przeciwstawianie się mesjańskiej władzy Jezusa, posunięte aż do oskarżeń o czary w celu zakwestionowania znaków Ducha potwierdzających Jego Boską tożsamość. Wywyższony został Belzebub, a poniżony Mesjasz, którego Słowa są słowami Boga, a moc jest mocą Ducha Świętego.

Spory na temat Jezusa, oskarżanie Jezusa, że działa pod wpływem Belzebuba, zostanie przebaczone każdemu nawróconemu człowiekowi. Natomiast odrzucenie zbawienia ofiarowanego przez Boga człowiekowi, nie zostanie przebaczone nigdy. Jezusowi chodzi o taką zatwardziałość serca, która nigdy nie dopuści myśli o potrzebie nawrócenia.

Jezus przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak że nawet posilić się nie mogli. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: „Odszedł od zmysłów”.

Po powrocie do Kafarnaum krewni Jezusa chcieli, by zaprzestał nauczać. Może chcieli Go chronić przed spiskowcami i zagrożeniem, może uwierzyli głosom, że odszedł od zmysłów i jest pod władzą Złego, może bali się, że w razie kłopotów i na nich spadnie odium całej sprawy.

Takie ludzkie uczucia – chcieli pewnie dobrze, a przecież jest tu na szali zbawienie świata.

Dla nas ten fragment jest wielką nauczką, by w radach, jakie dajemy drugiemu człowiekowi, najbliższym, patrzeć nie tylko po ludzku, ale poszukać Bożej perspektywy.
Jak to jest, że w wierzących rodzinach, zawsze znajdzie się jakiś wujek, który w ramach dobrych rad podpowie aborcję, zachęci do rozwodu, do nieuczciwości, bo przecież Bóg Bogiem, a życie ma swoje wymagania…

Jezus wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy.
Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy: Synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia opis powołania Apostołów do grona Dwunastu. Dziś ich misję kontynuują biskupi z pomocą kapłanów. Myśląc o tych, którzy dziś służą w Kościele, warto sięgnąć do źródeł.

Jezus wyszedł na górę, która zawsze jest znakiem działania Bożego. On jest tym, który Bożą mocą wybiera współpracowników spośród wielu pewnie kandydatów. Możemy licytować się, tak wtedy, jak dziś, czy nie było lepszych postaci. Ale istotą wyboru Jezusa jest wolność: powołuje tych, których sam chciał. Dostrzega olbrzymi potencjał i możliwości, ufając, że Boża łaska pomoże przezwyciężyć słabość i uczynić w świecie wielkie rzeczy. Wierząc, że te dwanaście różnych historii, charakterów, cech, zalet będzie budować Królestwo Boże na ziemi.

Spoglądając dziś na kapłanów patrzmy okiem Chrystusa – zechciejmy dostrzec te najlepsze cechy, które w każdym z nich odkrył i którym zaufał Bóg.